Logo

Z historii cmentarza Rossa

Cmentarz Na Rossie jest jedną z czterech polskich nekropolii narodowych. W skład zespołu cmentarnego wchodzi Stara Rossa (1769), Nowa Rossa (1847), Cmentarz Wojskowy (1920), mauzoleum Matka i Serce Syna (1936). Wiele z zachowanych na cmentarzu obiektów zabytkowych znajduje się w złym stanie technicznym. Od 1990 konserwacją zabytkowych nagrobków zajmuje się miejscowy Społeczny Komitet Opieki nad Starą Rossą.

Źródła historyczne donoszą, że w miejscu dzisiejszej Rossy istniał cmentarz. Wcześniej chowano tam żołnierzy, samobójców, osoby zmarłe na zarazę. Inicjatorem założenia Rossy był burmistrz wileński Bazyli Miller. Nekropolia znajdowała się pod opieką Misjonarzy. Od samego zarania nekropolii kładziono tu ciała skromnych ludzi. W centrum cmentarza w latach 1841-1850 zbudowano neogotycką murowaną kaplicę (architekt Tomasz Tyszecki), która stanęła między dwoma kolumbariami. Początkowo obok kaplicy zbudowano drewnianą, a w 1888 roku murowaną dzwonnicę (architekt Julian Januszewski). W kolumbariach chowano najbardziej zamożnych i zasłużonych dla miasta obywateli. W XX wieku kolumbaria zostały zniszczone.

Cmentarz na Rossie został zamknięty dla pochówków w 1965 roku (za wyjątkiem grobów rodzinnych). W dniu dzisiejszym w stolicy działa Społeczny Komitet Opieki nad Rossą. Od 1969 roku nekropolia jest wpisana do rejestru zabytków narodowych Republiki Litewskiej.

Jesteś zainteresowany(-a) ofertą? Masz pytania?  Skontaktujmy się! 

Nuorodos:Juliusz Kłos, Wilno: przewodnik krajoznawczy, Wilno 1937, s. 229.

http://poznajwilno.pl/miasto/zabytki/kategoria-cmentarze/cmentarz-na-rossie/

php